Winter, wind & een waarschuwing

📍 Locatie: Lunteren, Gemeente Ede

🥾 Afstand: 11.8 kilometer

✅️ Challengeweek: 7

Zondagmorgen. Lunteren. -3 graden.
En een gevoelstemperatuur die daar nog eens een schepje bovenop deed.

Toen Riley en ik uitstapten, kraakte de kou bijna onder onze voeten. In de schaduwrijke stukken lag de vorst nog strak aan de grond. Het soort kou dat eerst je wangen rood kleurt en daarna besluit je bovenbenen te saboteren. Bitterkoud dus. Thermolagen aan, dikke trui onder mijn jas en een buff tot aan mijn neus. En zelfs toen duurde het nog verrassend lang voordat we warm gelopen waren. Maar hé! Strakblauwe lucht, winterzon en een dorp dat nog half sliep. Dat maakt een hoop goed.

✨️ Improviseren kun je leren

Het plan was simpel: een Ov-Stapper vanaf station Lunteren. Geen paaltjes of pijltjes om te volgen maar gewoon een GPS-bestand openen en lopen maar.
De realiteit? Het bestand klopte voor geen meter.

Dus daar stond ik. Telefoon in de hand. Kou in mijn vingers. Een ongeduldige labradoodle die me aankeek alsof ze dacht: we gaan toch wel, he?

Plan B dan maar. Ik besloot via Komoot een knooppuntenroute toe te voegen aan een al bestaande paaltjesroute over het Wekeromse Zand (7.8 km). Beetje puzzelen, beetje schuiven. Resultaat: 10 minuten rijden voor een centraler gelegen parkeerplaats en uiteindelijk liepen we in totaal een kleine 11,8 kilometer door de gemeente Ede. Niet geheel volgens plan, maar het was wel prachtig!

❄️ Wekeromse Zand in winterstand

Wat deze route zo leuk maakte, was de afwisseling.
Heidevelden met een dun laagje vorst alsof er poedersuiker overheen was gestrooid. Mosgroene stukken die me enorm verrasten met hun felle kleuren in een verder vrij kleurloze omgeving. Open zandvlaktes waar de wind vrij spel had. En dan weer bospaadjes waar de zonnestralen in scherpe banen tussen de bomen vielen.

Vlak bij Lunteren ligt de Goudsberg. Klinkt als iets uit een sprookje, maar het is gewoon een Veluwse ‘heuvel’ met historie. Hier werd in 1916 het geografisch middelpunt van Nederland vastgesteld. Het ligt in het natuurgebied het Wekeromse Zand; één van de grootste actieve zandverstuivingen van West-Europa. Een landschap dat voortdurend beweegt. Zand dat waait, vormen die veranderen. En op zo’n koude ochtend voelt het bijna buitenaards. Stil. Ruim. Eindeloos.

Ik genoot. Echt. Ondanks de ijskoude bovenbenen en klappertanden iedere keer dat ik stopte om wat foto’s te maken. En ik kan je wel vertellen dat ik dit (te) vaak doe. Op een aantal plekken langs deze route staan borden met informatie over het gebied. Zo heb ik vandaag geleerd dat Lunteren De naam dook al op in middeleeuwse documenten. Eeuwenlang draaide het hier om landbouw, heidevelden en schaapskuddes.

Die heide was toen nog geen romantisch plaatje voor Instagram, het was economie. Wat ooit een praktisch probleem was, is nu een natuurfenomeen waar wandelaars (zoals Riley & ik) massaal voor opdraven. Ironisch eigenlijk.

🪾 Behind the Trees

De laatste kilometers deed een echtpaar opvallend hun best om ons in te halen over de zandverstuiving. Eenmaal bij de auto nam de dame een strategische omweg. Recht op mij af.

“Dametje! Honden zijn hier op het Wekeromse Zand absoluut niet welkom.”

Riley liep aangelijnd. Keurig. Geen wild gespot. Geen kuilen gegraven. Niet eens gepoept (althans niet binnen haar gezichtsveld). Ik knoopte rustig mijn schoenen los en verruilde ze, licht ogenrollend, voor slippers.

“Heb je de bordjes en wildroosters niet gezien? Pas maar op, anders deelt de boswachter straks een boete uit.”

Ik knikte. Zei dat ik het de volgende keer niet meer zou doen. (Dankjewel Ar 😉). Stapte in. En natuurlijk ging ik googelen. En natuurlijk had ze gelijk. Honden zijn inderdaad niet toegestaan op het Wekeromse Zand. Ook niet aangelijnd. Bescherming van (grazende) dieren en kwetsbare natuur. Logisch. Terecht. Oeps.

Ik denk niet dat we iets of iemand hebben gestoord, we zijn tenslotte geen dieren tegengekomen, maar regels zijn regels. Les geleerd. Volgende keer check ik de bordjes beter. Of kies ik gewoon een route waar Riley officieel wél welkom is.

Scheelt mij ook een mini-college op de parkeerplaats.

🔥 Warm landen

Onderweg naar huis belde ik even met mama. Even bijpraten.
Later die middag zaten we met z’n allen aan de thee. Honden op de bank, sneeuw buiten het raam en het 500 meter Nederlands schaatsen op tv.

Van -3 in Lunteren, naar de gashaard in de woonkamer. Zo’n zondag die begint met kou in je botten en eindigt met warmte in alles. En eerlijk?
Zelfs met een kleine overtreding achter m’n naam was het een heerlijke 12 kilometer!

Liefs,

Am & Riley, mijn blonde buitenbaas & heideheldin