Onverhard & Ongehaast

📍 Locatie: Ermelo

🥾 Afstand: Uiteindelijk 10 kilometer

✅️ Challengeweek: 8

Zaterdagochtend 8 uur. Honden uitgelaten, koffie getankt en rugzakken gepakt. Missie van de dag; broertje lief veilig afleveren bij zijn schoonfamilie in Zeewolde voor een gezellig weekendje weg. Best een eindje rijden, maar hé! Als je dan toch die kant uit rijdt… dan pak je natuurlijk gelijk een mooie route mee!

Dus zocht ik een mooie route uit waar ook onze honden welkom zijn. Géén waarschuwingen meer voor mij ;). En daarnaast is in dit gebied je viervoeter lang niet overal welkom in verband met het vele wild en natuurlijk de wolf. Onderweg naar het startpunt dringt het ineens tot me door: dit is precíes het weekend van de Veluwse Wandeldagen.

Oh nee, dit. meen. je. niet.

Flashbacks naar die ene ijzige zondag waarop mama en ik per ongeluk in een complete wandel colonne belandden. Rugzakken in de file. Luide gesprekken. Iets met mama’s Nijmeegse Vierdaagse Trauma trainingstochten. Want laten we eerlijk zijn, dat haalt toch een beetje de magie van het “alleen met het bos gevoel” weg. En ja, in het weekend ben ik misschien ook een tikje … mensenschuw.

✨️ Spoiler: Het kwam allemaal goed. Sterker nog; we liepen moederziel alleen door het bos te dwalen met een heerlijke winterzonnetje om ons warm te houden!

Wat is een trage tocht?

Ik had er al veel over gelezen, die trage tochten. Ze variëren tussen de 5 en 22 kilometer lang en bestaan altijd uit minstens 70% onverharde paden. Weg van asfalt. Weg van drukte. Want zo’n tocht voert je dwars door natuur, over slingerpaadjes, langs boerenland en mooie bossen. Het idee erachter? Vertragen. Zien wat je anders mist. Echt iets voor ons dacht ik zo. De route van vandaag was 11,4 kilometer lang. Vrijwel volledig onverhard. En eerlijk, ik snap de naam volledig.

Het bos der dansende bomen

Onze eerst Trage Tocht leidde ons dwars door het Speulder - en Sprielderbos. Bekend als een van de oudste en meest mysterieuze bossen van Nederland. Ook wel het ‘Bos der Dansende Bomen” genoemd, vanwege de grillig gevormde, soms krom gegroeide eiken die hier al eeuwen staan.

Dit gebied maakt deel uit van de Veluwe en kent een geschiedenis die terug gaat tot de middeleeuwen. Ooit bestond de Veluwe uit heide en stuifzand, ontstaan door intensieve begrazing en ontbossing. Wat hier dus wél bewaard bleef, zijn oude boskernen met eiken die soms wel honderden jaren oud zijn.

Je voelt het ook. Dit is duidelijk geen aangeplant productie bos en het heeft zelfs in de winter nog prachtige groene stukken. De eiken maakten namelijk plaats voor naaldbomen. Die blijven in de winter groen want deze bomen verliezen hun naalden niet zo massaal als eiken hun bladeren verliezen. En als ontspanning een geur zou kunnen hebben dan was het denk ik voor mij de geur van het bos na een regenachtige nacht. Het was alsof iemand een natuurlijke diffuser had aangezet.

🪾 Behind the trees

Fender’s oscarwaardige moment onstond een kleine 300 meter na de start. Ze liep mank. Linker voorpootje opgetrokken en neerzetten deed ze echt eventjes niet. We keken elkaar met grote ogen aan. Stress. Even stilstaan en de kleine dame zachtjes moed inpraten. En daarna? Niks meer aan de hand. Alsof ze wilde zeggen: “Humans. Waarom nou wéér 10 kilometer. Ik word daar zo moe van. “ Het leek hilarisch genoeg wel een mini protest. Een statement. Maar ze leek overtuigd want vrolijk vervolgde ze haar weg. Staart omhoog en snuffelmodus aan.

Dramaqueen. Maar wel een schattige.

Zwijnen, grafheuvels en blauwe lucht

We liepen onder een mooie blauwe lucht, soms afgewisseld met wat wolken. Serieus, februari deed écht haar best. Een heerlijke winterzon scheen door de bomen en zorgde weer voor fotogenieke paadjes. We passeerden open bosweides en hier en daar volledig omgespitte stukken grond. Duidelijk het werk van wilde zwijnen die hier ‘s nachts hun buffet bij elkaar proberen te scharrelen.

Ook passeerden we verschillende grafheuvels. Eeuwenoud. Restanten van prehistorische begraafplaatsen. Het idee dat hier zoveel jaren geleden al mensen liepen, leefden en begraven werden, is toch wel bijzonder.

Dreigende luchten

Uiteindelijk liepen we net iets minder ver dan gepland en besloten we de route na precies 10 kilometer af te kappen. Niet uit vermoeidheid of vanwege Fender’s blessure, maar vanwege strategie. Want als je nog anderhalf uur naar huis toe moet rijden, wil je gedurende die tijd niet blootgesteld worden aan de geur van natte hond. Prioriteiten stellen dus, trust me!

We begonnen en eindigden bij boshuis Drie. Muntthee voor mama en natuurlijk een cappucino voor Ammie. Honden tevreden onder tafel. Zo sluit je een wandeling af. Een Trage Tocht dwingt je niet, hij nodigt je uit. Om om je heen te kijken en te merken dat stilte niet leeg is maar enkel de afwezigheid van ruis.

En precies daar, zonder notificaties en gelúkkig zonder wandelcolonnes, gebeurt het echte vertragen. Ik heb weer genoten!

Tot volgende week!

Liefs Am & Riley - Prinses van het Speulderbos en de Veluwse Vagebond (En natuurlijk een protestpootje van Fender!)