Nachtwacht met ochtendienst

📍 Locatie: Noordwijk aan Zee

🥾 Afstand: 13.5 kilometer

✅️ Challengeweek: 6

🌅 Zonsopgang boven de duinen

Na op vrijdag flink wat bijgeslapen te hebben, was het vannacht natuurlijk weer bagger. Ik lag maar te woelen en kon echt mijn draai niet vinden. Dus was het nog donker toen we aankwamen. Een strakblauwe lucht, de maan nog hoog en geen spoor van haast. Om half acht stapten Riley en ik uit de auto, klaar voor een zonsopgangwandeling door de duinen van Noordwijk. Zo’n start van de dag waarbij alles nog stil is, behalve jijzelf en de natuur die langzaam wakker wordt.

De eerste kilometers liepen we in het gezelschap van de maan. Een bijna sprookjesachtig licht boven de duinen, terwijl de wereld nog op pauze leek te staan. We liepen vandaag in totaal 13,5 kilometer in iets meer dan 2,5 uur, verdeeld over drie routes die naadloos in elkaar overliepen:
– de Malote route (4,9 km)
– de Piet Florisroute (4,4 km)
– en als afsluiter Kachelduin (4,2 km)

Dwars door de duinen, dus ja: klimmen, dalen en zand happen omdat mijn viervoeter behendiger is in het mulle zand dan ik… Maar eerlijk is eerlijk, die hoogtemeters zijn ook gewoon praktisch. Binnen vijf minuten kon ik een laagje uittrekken en was ik heerlijk warm gelopen. Gratis cardio én gratis sauna. Mede mogelijk gemaakt door de duinen!

🍀 Losloopgeluk en warme benen

Het eerste stuk was voor Riley meteen een feestje, want we begonnen in een losloopgebied. Dat betekent volle bak ruimte voor weekendzoomies! Het blijft voor mij genieten wanneer ik haar zo zie ravotten. Sprinten, rollen, rondjes draaien en natuurlijk heel veel hout sprokkelen. Ze had het er zó druk mee dat de paar andere honden die we tegen kwamen, volledig genegeerd werden. Door mijn vroege start kwam ik onderweg nauwelijks iemand tegen. Een paar fanatieke trailrunners die al duidelijk verder waren in hun ochtend dan ik. En ergens halverwege een vader achter een kinderwagen, half slapend en duidelijk op automatische piloot.

De zon kwam langzaam op boven de duinen en maakte alles zacht. De kleuren, het licht, zelfs mijn ademhaling. De zilte zeelucht rook ik overal en ergens in de verte hoorde ik het ruisen van de zee. Niet luid. Niet te aanwezig maar meer als achtergrondmuziek. Het was eigenlijk net een gratis mindfulness sessie. Gewoon lopen, kijken en natuurlijk fotograferen.

Wat deze omgeving zo bijzonder maakt, is de afwisseling. Open duinlandschap waar je eindeloos ver kunt kijken, afgewisseld met beschutte stukken waar het voelt alsof je even uit de wereld stapt. Smalle paadjes, hoogteverschillen die je benen wakker schudden en telkens weer dat zand dat alles vertraagt. Het Nationaal Park Hollandse Duinen staat bekend om die variatie: droog en nat duin, kalkrijke grond, bijzondere plantensoorten en volop vogels. Zelfs zo vroeg in de ochtend was er leven, al hield alles zich nog een beetje gedeisd.

🎒 Rugzak ruis

Sommige wandelingen zijn er niet alleen voor de benen, maar vooral voor het hoofd. Deze was er zo eentje. Komende week neem ik afscheid van mijn huidige team en maak ik me klaar voor een nieuwe uitdaging. Iets waar ik me enorm op verheug, het opbouwen van een Jenaplan geörienteerd IKC in Ambacht, maar wat ook schuurt. Het voelt een beetje als emotioneel verhuizen. Het is leuk, spannend, dubbel en hectisch tegelijk. Mijn hoofd draait overuren en de hoofdpijn die daarbij hoort was en is hardnekkig. Zelfs triptanen kregen ‘m niet klein.

Dus moest ik eruit. Naar buiten. Naar wind, ruimte en zout in de lucht. Volgens oma Leny was uitwaaien aan de kust nog altijd het beste medicijn voor een overvol, aan migraine lijdend hoofd. En eerlijk is eerlijk: ze had gelijk.
Elke stap door het zand voelde als een gedachte minder. De zee op de achtergrond, de duinen om me heen, het bracht precies genoeg rust om weer wat orde te scheppen. En dat terwijl ik altijd beweer dat ik een hekel heb aan het strand.

🌲 Behind the trees

Dat trailrunnen… het blijft in m’n hoofd zitten. Het lijkt me zo vet! Lichtvoetig en soepel, alsof hoogteverschil een vriendelijk advies is in plaats van een uitdaging. En elke keer als ik er weer 1 voorbij zie komen denk ik: dat wil ik ook. Rennen door dit landschap. In een flow. Zonder te hijgen als een opgejaagde stofzuiger. Het ziet er gewoon zo lekker uit!

De realiteit? Is dat ik helaas niet het soort vrouw ben wat soepel over dit soort paadjes ‘rent’. Want dan moet ik eerst iets doen wat ik al jaren vermijd: fatsoenlijk leren hardlopen. De laatste keer dat ik een poging deed tot hardlopen was ik zestien en minstens 25 kilo zwaarder. Een totaal ander lijf, een ander hoofd en een heel ander toekomstbeeld. Bizar hoe dat meisje soms ineens weer opduikt.

Maar goed. Als zij het kon leren, kan deze versie van mij het misschien ook. Ooit. Voor nu hou ik het bij wandelen. Denk ik. Met mijn ADHD bevliegingen weet je het tenslotte maar nooit.

🤍 In stilte samen

En zo liepen we de laatste meters terug richting de auto. De zon inmiddels volledig wakker, Noordwijk langzaam in beweging en wij allebei met zand op plekken waar je het pas ’s avonds weer terugvindt. Riley liep tevreden naast me, moe maar voldaan, met die typische ik-heb-alles-gezien-en-goedgekeurd-blik.

Dit was zo’n ochtend die niets nodig had behalve tijd en ruimte. Alleen duinen, licht, wind en een wandelende zandkorrel aan mijn zijde.

Tot de volgende zonsopgang. Of het volgende zandpad. Of gewoon: het volgende moment waarop we weer gaan.

Liefs,
Am & Riley ( Mijn zandgenoot, duinraket en stiltepartner)