Omrijden naar geluk

📍 Locatie: Jantjesplaat - De Biesbosch

🥾 Afstand: 10,3 kilometer

✅️ Challengeweek: 9

Soms vraag ik me echt af waarom ik mezelf dingen aandoe. Want eerlijk is eerlijk, de biesbosch is tenslotte “dichtbij”. Dus waarom zou je dan checken welke route de navigatie kiest? Zolang je er maar komt, toch?

Totdat blijkt dat je de Merwede moet oversteken met een voetgangers veerpont om op bestemming aan te komen. UItdaging 1: De auto droppen. Waar? Een paar kilometer terug op een verlaten carpoolplaats. Uitdaging 2: Ik moest nog ruim 40 minuten wachten tot de volgende boot zou vertrekken. Ik wierp een blik op Riley, zij keek terug. Nope! Wij zijn nu eenmaal niet de geduldige karakters die nog zo lang gaan staan wachten op de kade.

Dus draaide ik de auto om en reed de toeristische route. En eerlijk? Dat was misschien al het eerste cadeautje van de dag. We reden langs grote groepen Schotse Hooglanders, stoïcijns kauwend in de winterzon. En even verderop liep een groep konikpaarden alsof ze figuranten waren in een natuurdocumentaire waar ik per ongeluk in terecht was gekomen. Veertig minuten later dan gepland begon ik alsnog aan de wandeling.

Alhoewel, gepland is trouwens een groot woord.

Vannacht lag ik nog hondsberoerd in bed. Migraine. ALWEER. Zo’n aanval waarbij zelfs ademhalen misselijkheid veroorzaakt en je je afvraagt of je hoofd nog wel bij je lichaam hoort. Maar goed. Een liter water. Pillen. Innerlijke preek over discipline en zelfopgelegde challenges. En toen kwam die stem: “Week 9 van je challenge, Am. Je gaat toch niet nu afhaken?” En nog eentje: “Riley heeft al zes dagen binnen gezeten.”

Zij ( en ik trouwens ook ) had tenslotte ook al zes dagen veel binnen gezeten en aanstaande vrijdag gaat ze naar het pension omdat wij op wintersport gaan. Mijn hondenmoederhart kon het niet maken om haar nog een weekend bankhangen aan te doen.

Dus gingen we. Met lichte tegenzin. En goede wandelschoenen.

Biesbosch, Blubber & Beversporen

We kozen voor het Jantjespad. Officieel 4 kilometer. Maar met wat extra knooppunten erbij gepuzzeld, zou het een mooie 8 kilometer moeten zijn.

✨️ Spoiler: Dat was het uiteraard niet.

Door een wilgenvloedbos en een graslandpolder die dienstdoet als ganzenopvang en waar ik mijn best heb gedaan om Nils Holgersson & Maarten te vinden. Memory unlocked; ineens was ik weer jong en zat ik tegen mama aangekropen in de caravan. Ademloos te luisteren naar hoe zij avond aan avond voorlas uit de boeken van Nils Holgersson. Geweldig.

Het Biesbosch is zo’n gebied waar je constant het gevoel hebt dat je in meerdere landschappen tegelijk loopt. Water aan je rechterkant. Riet dat ritselt links. Een open polder waar de wind vrij spel heeft. De zon scheen uitbundig. Blauwe lucht. Frisse wind. Het soort winterdag waarbij je jas dicht moet, maar je gezicht warm wordt van het licht. Motivatie in haar puurste vorm.

Zeker wanneer de natuur me mooie doorkijkjes cadeau doet!

Leuk aan deze route is ook het volgen van beversporen. Overal in deze natte natuur zie je het bwijs van hun aanwezigheid. Overal zie je uitgegraven holen, sporen aan de waterkant en omgeknaagde bomen. Zo vet. Maar om dit een beetje fatsoenlijk te kunnen bekijken én vast te leggen moest ik eventjes afwijken van de route. Oriëntatie? Geen probleem, verdwalen doe ik zelden. Totale afstand inschatten? Dramatisch.

Zo belandde ik ineens op delen van de poëzieroute. Blijkbaar hangen hier verspreid door het gebied seizoensgedichten, geplaatst in samenwerking met Staatsbosbeheer en het Biesbosch MuseumEiland. Super tof initiatief. Minder tof voor mijn geplande 8 kilometer.

Want als je:
– beversporen volgt
– foto’s maakt
– kunstwerken leest
– net niet helemaal de route houdt

…dan wordt 8 km dus 10+. Verrassend he, zoiets verwacht je niet, haha!

De modder was serieus. Van die zuigende Biesbosch-blubber waar je schoenen langzaam in verdwijnen alsof ze twijfelen over je levenskeuzes. Maar Riley? Die vond het allemaal prachtig. Ze was natuurlijk een partijtje goor, dat wil je niet weten. In mijn frustratie ben ik het zelfs vergeten vast te leggen. Daarom was mijn laatste missie van de dag het drooglopen van haar pootjes. Dus aten we een simpele picknick aan het water:
Thee uit de thermos.
Een reep voor mij.
Water en een pindakaas-banaanbotje voor haar.

Zon op het water. Ganzen in de verte. En een hoofd dat, wonder boven wonder, voor het eerst die week eindelijk stil werd.

🪾 Behind the trees

Ik had honderd redenen om niet te gaan.
Migraine en een kop vol zorgen.
Gedoe met navigatie.
Omrijden.
Modder.

Maar motivatie zit ’m niet in hoe makkelijk iets is. Het zit ’m in toch gaan, dat is wat telt. Modder droogt, kilometers vervagen, maar dat gevoel van “ik deed het toch” blijft hangen.

Week 9 is afgevinkt.
Met tegenzin gestart.
Met tevredenheid geëindigd.

En dat is misschien wel precies waarom ik deze challenge probeer vol te houden. Niet omdat het altijd soepel gaat. Maar omdat buiten zijn ontspant.

Tot de volgende!

Liefs Am & Riley - mijn Blubberbarones, Beverfluisteraar en Kilometer-teller-die-nooit-werkt