Vlak maar vol verwondering - planeten in de polder!

📍 Locatie: Oud-Alblas & het Alblasserbos

🥾 Afstand: 12 kilometer

We waren vroeg.
Niet “waarom-doen-we-dit-onszelf- aan -vroeg”, maar gewoon rustig-opstarten-vroeg.
De wereld was nog half uitgeschakeld, de lucht grijsblauw en stil. Maar Riley stond al bij de deur alsof ze een belangrijke vergadering had met de natuur. Geen koffie die dit soort vastberadenheid evenaart.

Twaalf kilometer stond er op de planning. We begonnen in de polder. Dat typische open landschap waar je gedachten automatisch meewaaien met de wind. Mist hing laag boven het land, de sloten lagen erbij alsof ze iets geheim hielden en elke stap klonk net iets luider dan normaal. Riley vond het meteen fantastisch. En ik? Ik had er drie kilometer voor nodig om hetzelfde te voelen.

Wie al een tijdje live naar mijn verhalen luistert, weet dat ik knettergek ben op het bos. De polder vind ik altijd een beetje ingewikkeld. Eindeloos lange fietspaden en niks anders dan koeien in weilanden. Toch wil ik niet altijd een heel stuk moeten rijden om lekker van de natuur te kunnen genieten. Dus reed ik richting Oud-Alblas, waar onze wandeling vanmorgen startte. Ik bewonderde de molens, negeerde de wind en besloot bij het Alblasserbos te eindigen. Honden mogen hier lekker los rennen. Iets wat aan de staat van mijn huis te zien was, duidelijk even nodig was.

✨️ Spoiler: Met opgekropte energie in haar lijf, verandert Riley altijd in een boef. Dit keer moest de plastic zak de hele kamer door. En ja, dit komt regelrecht uit de prullenbak…

Zeven kilometer na de start waren we officieel vies.
Niet dramatisch vies, maar wel duidelijk “we zijn buiten geweest”-vies. Modder op schoenen, sporen op broekspijpen en Riley met poten die ooit wit waren geweest. Het Alblasserbos deed daar nog een schepje bovenop: drassige paden, plassen die dieper bleken dan gedacht. Alles was nat. Het soort nat waarbij je schoenen geen mening meer hebben en je sokken gewoon accepteren dat dit hun leven is nu. Een zucht en een dramatisch fotomomentje later, vormt de blog zichzelf al in mijn hoofd.

🪐 De Planetenwandeling — Wandelen Met een Kosmisch Randje

Het laatste deel van onze route liep langs de planetenwandeling. Ik blijf het een briljant concept vinden: wandelen en ondertussen langs bordjes lopen die je van planeet naar planeet brengen. Mercurius. Venus. Aarde. Mars. Jupiter.

En ergens tussen Mars en Jupiter schoot mijn broertje me te binnen. Hij had dit vroeger fantastisch gevonden. Buiten zijn én ondertussen alles leren over het universum? Dat was helemaal zijn ding geweest. Ik zag hem al lopen, vragen stellen en de feiten opslaan om er later op terug te komen. Kleine Einstein.

Dit laatse stukje was wat deze wandeling zo leuk maakte: het is niet alleen een rondje lopen, het is een verhaal. We volgen de bordjes, leren onderweg iets nieuws en ineens zijn die laatste kilometers niet “lang”, maar gewoon een mini avontuur. Ook precies waarom dit soort routes zó goed werken voor kinderen. Je bent niet “gewoon aan het wandelen”, je bent op missie door het zonnestelsel. Slim. Speels. Buitenproof.

Riley snapte er weinig van. Maar die vond Jupiter waarschijnlijk ook gewoon groot en interessant. Ze poseerde in ieder geval braaf voor mijn foto’s!

🎒 Rugzak Ruis

De ritsen doen wat ze moeten doen, de waterfles tikt zacht tegen m’n rug en verder gebeurt er eigenlijk niet zo veel. Precies goed. Rugzak op, tempo erin, blik vooruit. Geen groot verhaal, geen inzichten voor later. Maar gewoon lopen en merken dat alles nog werkt. Soms is Rugzak Ruis niet meer dan dat: spullen mee, een pad volgen en klaar.

🌲 Behind the Trees

Er was een moment halverwege de wandeling waarop ik er van overtuigd was dat ik een slimme afslag nam. Voor ons liep een andere leuke doodle. En uhm, niet alléén de doodle was leuk. Ik was gewoon eventjes afgeleid, oké? Zelfverzekerd tempo, een vriendelijke lach en het leek alsof ik hier dagelijks loop. Helaas voor ons bleek het een perfect rondje terug naar exact hetzelfde bankje te zijn. Riley keek me aan met die blik van: leuk geprobeerd, maar nee. We deden alsof het de bedoeling was, draaiden ons om en liepen gewoon weer verder. Niks gezien. Niks gebeurd. Ik heb er geen actieve herinnering aan!

🌍🎖 52 weken buiten Challenge

Terwijl we door de polder liepen en later tussen de planeten door, het bos in trokken, voelde ik het weer: dit is het. Niet groots, niet perfect, maar precies goed. Buiten zijn werkt. Voor mijn hoofd. Voor mijn lijf. Voor alles wat vastloopt als ik te lang binnen blijf zitten.

Dus heb ik een plan. Of nou ja, een goed voornemen voor 2026. Maar dan eentje waar ik écht blij van word: 52 weken buiten.
Elke week. Elk weekend. Weer of geen weer.

Dat betekent: wandelen. In de polder, het bos of op het strand. Met modder aan m’n schoenen of zand in m’n jas. Soms met een tent en soms gewoon een rondje dichtbij huis. Geen prestatiedrang, geen 10.000 stappen stress.Gewoon gaan. Bewegen. Ademen. Uiteraard altijd samen met Riley, want zij vindt dit idee sowieso fantastisch.

Geen perfecte hikes, geen brave plaatjes. Gewoon echte wandelingen, echte gedachten en een witte labradoodle die elke week eindigt met smerige poten en nul spijt.
Als dit geen haalbaar goed voornemen is, weet ik het ook niet meer. En ja, laten we eerlijk zijn, het levert ook nog eens áltijd content op voor de blog.

Win-win-win.

Tot de volgende koude ochtendwandeling tussen slootkanten, sterrenstof en modderstroken.

Liefs,
Amber
(& Riley — polderinspecteur, planetenverkenner & vaste wandelpartner, of ik nu uitgerust ben of niet!)