Sneeuw, side eyes en Satan in haar natuurlijke habitat

Zondag 4 januari.
Het nieuwe jaar is nog maar net begonnen en ik ben meteen streng voor mezelf geweest. Geen vaag “we zien wel”, geen uitstelgedrag, geen ‘morgen begin ik echt’.
Riley en ik zijn officieel begonnen aan de 52 Weken Buiten Challenge.

Met een fulltime baan en een sociale kalender die begin van het jaar altijd druk is, maak ik in de weekenden graag tijd voor een heerlijke wandeling. Als je al even meeleest, dan weet je dat ik graag buiten ben. Juist wanneer het soms allemaal een beetje veel voelt, knap ik elke keer weer op in de buitenlucht. Dus de afspraak is simpel: niet ver, niet groots, niet perfect, maar wél ieder weekend naar buiten. En dit weekend deed de winter meteen fanatiek mee.

En als het universum je dan een pak verse sneeuw cadeau doet, dan verwissel je je pyjama maar al te graag voor wat lagen thermo en een muts! Geen auto en zeker geen gedoe. Midden in een sneeuwbui liepen we richting het Sandelingenpark. Jas dicht. Capuchon op en Riley al op standje turbo.

🌨️ Een witte wereld en een hond die haar ware aard onthulde

De wereld was wit. Stil. Gedempt. Alsof iemand het volume van alles had teruggedraaid. Enkel de sneeuw die kraakt onder mijn boots.
Ik liep te genieten, écht genieten, van de gekke combinatie van sneeuwvlokken die aan m’n wimpers plakten, ijskoude wangen en het winterwonder-landschap waar ik doorheen dwaalde.

En Riley..? Die ontwaakte.

Ik ben er vrij zeker van dat ze in een vorig leven geen labradoodle was, maar een husky. Of een sneeuwduivel. Bij vrienden en familie staat ze niet voor niets bekend als Satan. Een liefdevolle bijnaam hoor, maar niet zonder reden. Ik zweer het je: het moment dat haar poten de sneeuw raakten veranderde ze in een fluffy ijsbeer.

Sneeuw happen.
Rollen. Springen.
Sneeuwengelen maken (of iets wat zij beschouwt als kunst).

En tussendoor: side eyes. Zoveel side eyes. Voor een ieder die niet weet wat ik daarmee bedoel, check de foto maar. Dat typische “jij snapt dit duidelijk niet”-blikje, zelfs in een sneeuwbui. Ook doodles kunnen blijkbaar prima (ver)oordelen.

Sneeuwballen, logica en existentiële verwarring

Ik gooide sneeuwballen. En mijn kleine draak rende erachteraan met volledige overtuiging en maximale inzet.
En keek me daarna diep beledigd aan toen de bal… verdwenen was.

De blik zei alles:
“Wat heb jij hiermee gedaan?”
“Dit was jouw verantwoordelijkheid.”
“Ik wil een klacht indienen.”

Ik stond te lachen in de sneeuw en maakte foto’s. Ik probeerde haar te laten poseren, maar Riley zou Riley niet zijn als zij enkel meewerkte zolang het haar uitkwam. Dus liet ik haar lekker uitrazen en lachte me een ongeluk. Het was zo’n moment dat je later nog steeds kunt voelen in je onderbuik als je eraan terugdenkt. Ge-wel-dig!

We liepen twee grote rondes door het park. De beste twee uur van het jaar tot nu toe ;)
Geen eindpunt. Alleen de sneeuw onder je voeten en een hond die controleert of je haar nog wel volgt. Met, je raadt het, een side eye her en der.

Ik liep grijnzend door de sneeuw. Echt. Dit is waar mijn hoofd stil wordt. Waar ik niet hoef te kiezen, plannen of nadenken. Gewoon lopen, kijken, ademen. Buiten zijn is voor mij geen hobby, het is onderhoud.

🐾 Aftermath: ijsballen en levenskeuzes

Riley verzamelde onderweg ijsballen in haar vacht. En veel. Serieus indrukwekkend. Haar onderkant veranderde langzaam in een wandelende wintersculptuur.

Dus eenmaal thuis aangekomen begon het echte werk. haar vachtonderhoud duurde ongeveer net zolang als de halve wandeling.
Uitkloppen.
Handdoeken.
Zuchten.
Waterblazer en droog föhnen maar.

Riley keek me aan alsof ze wilde zeggen: “Ik zou het zo weer doen.”
Geen spijt. Nul.

🌲 Behind the trees

Dit is hoe ik 2026 wil beginnen.
Met familie en vrienden om me heen.
Met een hond die luistert naar Satan maar ook mijn grootste geluk is.
Met sneeuw, chaos, rust en een hoofd dat leeg is op de beste manier.

52 weken buiten hoeft niet ver.
Het hoeft niet perfect.
Het hoeft niet Instagram-waardig.

Het hoeft alleen maar echt te zijn.

En als dit week 1 was — met sneeuw, side eyes en mijn trouwe viervoeter die net zo sneeuwgek is als ik, dan weet ik nu al: dit wordt een goed jaar.

Tot volgend weekend.
Waar dan ook.
Maar sowieso buiten.

Liefs,
Am (& Riley — alias Satan, queen of the side eyes en sneeuwengelmaker.