Team Zandmonsters Deluxe

📍 Locatie: Soesterduinen

🥾 Afstand: +/- 11 kilometer

🌩 Gezelschap: Het enige echte zandmonster & mijn eigen donderwolkje

Ik had mezelf weer uit bed gesleept.
Letterlijk. Figuurlijk. Emotioneel. Met tegenzin en koffie.

Het was zo’n weekend waarin ik niet vooruit te branden was. Een hoofd vol tollende gedachten, een lijf dat overal iets van vond en een humeur dat ik onder de noemer baaldagen had geschaard. Ik hing op de bank, onder een dekentje, met pijntjes, weinig energie en veel gezucht. De motivatie was ver te zoeken.

De plannen veranderden. In plaats van samen met mama Noord Brabant, ging ik alleen op pad. Dus na twee bakken koffie, een flinke dosis zelfmedelijden en na mezelf even streng toegesproken te hebben, zat ik om 08.20 uur in de auto. Half gemotiveerd, maar 100 % koppig genoeg om die challenge in stand te houden.

Gelukkig had ik inmiddels een heel arsenaal aan routes verzameld voor dit soort momenten. En deze keer kwam er eentje voorbij via IVN – Natuureducatie: een route van bijna 11 kilometer dwars door de Soesterduinen.

Een gebied dat alles had. Stuifzand, heide en flink wat bos. Unieke stoven van beukenhout, die je in deze vorm alleen in Utrecht vindt. En vooral: de overgang tussen de Utrechtse Heuvelrug en de Eemvallei, die hier nergens zo mooi zichtbaar was als op deze route. Ik wist: dit zou wel eens kunnen werken. Het was in ieder geval beter dan nóg een ochtend bankhangen. Toch?

Paalmarkeringen en humeur op standje modder

We volgden vandaag de oranje gemarkeerde palen. Het was koud. Modderig. En de eerste twee kilometer weerspiegelde de natuur mijn stemming perfect: grauw, nat en licht chagrijnig.

Ik had mijn oortjes gezocht om mijn hoofd wat te dempen, maar ze bleken niet opgeladen. Ik baalde meer dan nodig was en propte ze mopperend terug in mijn jaszak. Ironisch genoeg was dat precies wat me door de wandeling heen had geholpen. Ik keek abrupt op.

Een specht.
Niet één, maar meerdere.
Nu duidelijk hoorbaar zo zonder oortjes. Hier heb ik echt even omhoog staan staren in de hoop de vogels te spotten. Maar ze waren te druk om zich aan mij te laten zien. Dus genoot ik van een rustgevend kwetterend orkest van de andere vogels. Ik schudde mijn hoofd en liep verder. Ik loop namelijk zelden met muziek in. Iets met aarden en in het moment zijn. Niet wegvluchten voor mijn gedachten, maar ze laten meewandelen tot ze vanzelf zachter worden.

Er waren meerdere punten op de route waar je deze kon inkorten, maar in gedachten verzonken passeerde ik die punten. Twee keer zelfs. Pas later realiseerde ik me dat ik gewoon braaf de hele route had gelopen. Terwijl ik vooraf had gedacht dat ik bij de eerste kans zou afhaken, had mijn lijf blijkbaar al besloten dat ik dit nodig had. Soms weet je lichaam het eerder dan je hoofd. En soms moet je gewoon meelopen.

Onverwachte verleiding

Ik liep stevig door, nipte van mijn thee en liet het landschap langzaam binnenkomen. Open stukken wisselden zich af met beschut bos en af en toe voelde het alsof je even van de kaart verdween. En op een van die momenten passeerde ik iets dat mijn aandacht volledig kaapte:

🌿 Tip: Restaurant het Bosthuis. Letterlijk aan het wandelpad, dus geen omweg of extra meters! Perfect voor een break!

Ik stopte er alleen voor een plaspauze, maar kon het niet laten om even op de kaart te spieken. Streekproducten, fijne lunchgerechten, allemaal dingen die je ineens heel aantrekkelijk vindt als je al kilometers onderweg bent. En toen rook ik het. Verse uiensoep.

Alsof dat nog niet genoeg was, viel mijn oog op het dessertmenu. Cheesecake.

✨️ Spoiler: Niet zomaar eentje, maar abrikoos- en witte perzikcheesecake. Ja hallo!

Het enige wat me tegenhield was de tijd. Het was nog niet eens elf uur ’s ochtends. Met enige tegenzin liep ik door, maar deze stond meteen genoteerd. Volgende keer kom ik hier terug. Zonder haast. Met honger.

Duinzand, poses en een doodle die altijd weet waar de camera is

Riley had aangelijnd meegelopen, maar mocht gelukkig ook even los ravotten in het duinzand. Daar leefde ze helemaal op. Zand in haar vacht, neus in de wind en een houding die zei: dit is mijn terrein.

En ik zou Amber niet zijn als ik haar niet óók regelmatig had laten poseren.

Inmiddels warm, meer ontspannen en zichtbaar genietend, begon ik foto’s te maken. Met de tips van de smartphone fotografie workshop nog vers in m’n hoofd, oefende ik met licht, lijnen en compositie. En precies op het juiste moment, op zo’n driekwart van de route, breekt de zon een paar minuten door.

Een paar minuten. Meer niet.
Maar genoeg voor een aantal foto’s die zó typerend zijn voor dit gebied dat ik er zelf even stil van werd.

Het weer en de omgeving waren vandaag zó in sync met mijn mood dat het eigenlijk wel een beetje speciaal voelde. En voor wie nu met z’n ogen rolt: nee echt, het was bizar. Geen zweverige metaforen maar het voelde oprecht alsof alles langzaam op dezelfde frequentie terechtkwam.

Van mopperend naar neuriënd

De laatste kilometers liep ik dan ook zachtjes neuriënd en met een grote grijns op mijn gezicht. De pijntjes waren er nog steeds. Baaldagen mochten er zijn. Maar ik ben trots dat ik mijn motivatie had gevonden, juist dit weekend.

Vlak voor het einde van de route werd ik aangesproken.
“Jij ziet eruit alsof je me antwoord kan geven,” zei iemand.
“Als ik hier doorloop, kom ik dan in het losloopgebied?”

Ik knikte nonchalant, glimlachte en gaf wat globale instructies. Zonder te verklappen dat ook ik een stukje van huis was geraakt. Waarschijnlijk door mijn modderschoenen, rugzak en extreem zanderige doodle - energie. Onze viervoeters maakten kennis en al snel gingen we ieder weer onze eigen weg.

Ik stapte kalm en blij de auto in.
Misschien ook omdat ik wist: ik had gewonnen van mezelf.

Liefs Am & Riley ( A.K.A. Donderwolkje & Zandkoningin )