IJs op het pad, thee in m’n thermos en tóch gegaan!

Het was -5.
Mijn bed was warm & toasty.
Buiten was het nog donker.
En eerlijk? Ik had nul zin.

Dit zijn voor mij de momenten waarop mijn goede voornemens wankelen. Waarop ik mezelf vertel dat “morgen ook nog kan” en “volgende week telt vast ook”.
Maar nee. Dit was week 2 van de 52 weken buiten challenge.
En falen in januari, dat voelde te makkelijk.

Dus hees ik mezelf in outdoorkleding en genoeg warme lagen, vulde mijn thermosbeker met thee en zuchtte even diep. Maar om 7.50 uur stonden Riley en ik buiten. In het donker. Met ademwolken en stijve vingers.

🧊 Oude Maas, grienden en een pad dat je scherp houdt

We liepen langs de Oude Maas, door de Carnisse en Rhoonse Grienden. Een landschap dat er ’s ochtends vroeg rauw en stil bij ligt. Bevroren stukken pad, glanzend ijs en veel glibberen en glijden. Zeker met een doodle die altijd aan mij vast zit als een handtas haha! Het ijs lag er verraderlijk bij op sommige stukken. Ik moest goed kijken waar ik mijn voeten neerzette en regelmatig even het tempo aanpassen. En gek genoeg… werkte dat ook meteen in mijn hoofd.

🦫🕊️ Beversporen en vogels die even meewerkten

Langs het water stuitten we op een beverburcht, half verstopt tussen riet en takken. Zo’n plek die laat zien dat hier ’s nachts een heel ander ritme bestaat. Ik bleef even staan en stelde me voor hoe daar onder water en hout gewerkt wordt terwijl wij slapen. Ik moest ineens aan Narnia denken. Aan pratende bevers met sjaals om, druk in de weer met plannen, thee op het vuur en belangrijke gesprekken over Aslan en het redden van de wereld.

Het voelde alsof, als ik nog iets langer bleef staan, er elk moment een beleefde bever boven water kon komen om te vragen of ik misschien “op doorreis” was. Ik weet het, enigszins vreemd wel, maar al die random gedachten maken de wandelingen zo leuk.

De Grienden hadden iets sprookjesachtigs op deze koude ochtend. Alles leeft, maar op fluisterstand. Vogels scharrelden langs het water en twee van hen bleven zelfs opvallend rustig zitten. Alsof ze begrepen dat mijn vingers te koud waren voor eindeloos gefriemel met een camera. Handschoen uit, in - en uitzoomen. Klik. Handschoen weer aan. En tóch wat mooie plaatjes. Wat een mazzelaar ben ik!

🐾 Satan bij -5 graden

Riley, alias Satan, vond dit allemaal prima. Zij liep voorop, alsof dit exact de omstandigheden waren waarvoor ze gebouwd is. Regelmatig een korte stop om fotomodel te spelen, af en toe een blik achterom met side eye inbegrepen en dan weer door. Die side eye had ik dan weer te danken aan, ik gok, mijn trage tempo.

Ze had geen boodschap aan mijn koude tenen of mijn innerlijke gemopper als ik weer eens bijna op mn *** ga over nóg zo’n ijsplaat.
Dit was háár terrein.
Koud? Ja.
Probleem? Nee.

Dit was niet bepaald een wandeling om gedachteloos te dwalen. De kou maakte het lastig om uitgebreid te genieten van de mooie vergezichten en stond het helaas niet toe om een sidequest aan te gaan door een mysterieus paadje in te slaan.

We liepen de route van 16 kilometer niet helemaal. Het ijs en de kou bepaalden het keerpunt. En dat voelde niet als falen. Buiten zijn is niet altijd grenzen verleggen. Soms is het ook erkennen waar de grens vandaag ligt. Gelukkig kon ik met het knooppunten netwerk makkelijk de route omgooien én inkorten. Ideaal!

🌲 Behind the trees: Week 2 Geslaagd

Dit was geen idyllische winterwandeling.
Geen sprookjesbos. Niet persé een gouden randje.

Maar het was echt.
En dat is precies waarom ik deze challenge ben begonnen.

Niet wachten tot het comfortabel voelt.
Niet alles mooier maken dan het is.
Maar gaan, ook als mijn bed aantrekkelijker klinkt dan een bevroren griendpad. Week 2 staat. En yup, ik ben stiekem een beetje trots.

Tot volgende week!
Hopelijk iets warmer.
Maar zo niet: dan alsnog buiten.

Liefs,

Am & Riley ( ijsontwijker, griendenverkenner en side-eye instructeur)