Dichtbij huis = groots genieten

Week 3 van de 52 weken buiten challenge en opnieuw bleef ik lekker in mijn eigen provincie. En hoe vaker ik dat doe, hoe meer ik me realiseer dat avontuur soms gewoon om de hoek ligt.

Deze week verkenden we het natuurgebied rondom het Lage en Hoge Bergsche Bos. Een gebied waar stad en natuur elkaar ongemerkt afwisselen en waar je binnen no time vergeet dat je eigenlijk nog in de Randstad bent.

🚨 Eerst: rook, sirenes en een omweg

De wandeling begon… wat anders dan gepland.

Het plan was simpel: afspreken met Kim ( mijn allerbeste maatje ) & haar dochter Haley. Zij zouden deze week samen aansluiten bij mijn wekelijkse outdoor uitstapje. Maar dat feestje ging even niet door. Er woedde een hevige brand nabij het natuurgebied, met rook, sirenes en afsluitingen. Niet bepaald het decor voor een ontspannen buitenmoment.

Dus week ik uit naar Kim haar huis. En eerlijk? Dat bleek een uitstekende beslissing. Thee op tafel. Warm. Rustig. En héél veel vitamine liefde van Haley, die met haar aanwezigheid sowieso al alles beter maakt. Even landen, bijpraten, wachten tot het sein veilig was. Toch even een andere start als verwacht.

Gelukkig trokken de rookpluimen al gauw weg en werd het gebied weer vrij gegeven. Dus toen het gebied weer toegankelijk was, zijn we alsnog vertrokken.

👭 Met z’n allen op pad

We liepen een heerlijke ronde van zo’n 5 kilometer, uiteraard ook nu niet zonder Riley. Maar deze week ook met Kim en haar dochter Haley. En dat maakte deze wandeling extra bijzonder, want Kim & ik fantaseerden hier namelijk al over toen Haley nog veilig in mama’s buik zat.

“ Wat zou het leuk zijn hè Am, om straks met elkaar te kunnen gaan wandelen. Op stap met de kleine smurf, Riley en dan ergens een lekker bakkie koffie doen.”

✨ Spoiler Alert: Check, check, dubbel check! ✔️

We bespraken alle laatste nieuwtjes; de grote, de kleine, de dingen die nergens anders thuishoren dan tussen beste vrienden. Ondertussen trotseerde Kim fanatiek schelp- en bospaadjes, smalle paden en zelfs hoge bruggetjes met haar kinderwagen. Zonder drama. Zonder twijfel. Gewoon gáán. Badass mom energy. Echt. En misschien vraag je je af wat kleine Haley hier van vond? Die lag héérlijk te tukken in de frisse buitenlucht. Win-win!

Alsof het natuurgebied nog even extra wilde uitpakken, stonden we ineens oog in oog met Schotse hooglanders. Ook niet van die aaibare types. Nee, deze waren groot, harig en totaal ongeïnteresseerd in ons bestaan.

Riley maakte een abrupte stop. Keek. Side eye. Nog een side eye. De blik was glashelder: ik ga dit respecteren, maar ik ga hier niks proberen. Ze bleef keurig naast me, terwijl ze de hooglanders bleef volgen alsof ze elk moment iets konden besluiten. Eigen veiligheid kwam voor Riley duidelijk eerst.

☕️ Koffie, lunch & warme handen

Na de wandeling streken we neer bij Restaurant De Bergsche Plas voor koffie en lunch. Warmte, modderpoten op broeken, rode wangen en dat voldane gevoel wanneer alles nèt iets beter smaakt omdat je buiten bent geweest. Een gezellige plek om neer te strijken. Voor ons al helemaal, want Kim is hier in September van 2023 getrouwd. Een gebouw vol prachtige herinneringen.

Een koffie. Een warme lunch. En uiteraard was dit het perfecte moment voor een plaspauze. Vergat ik dat? Zeker weten! Dat heb je wanneer je zo gezellig met elkaar zit. Best onhandig want hierna gingen Kim en Haley richting huis, maar hadden Riley & ik nog wat kilometers te maken!

🥾 Bonuskilometers & blije hondenpoten

Wij vervolgden onze weg richting de Rottemeren, waar we nog zo’n 8 kilometer extra liepen rondom de Zevenhuizerplas. Hier mocht Riley even los ravotten. Lekker sprinten, rollen en voorál niet laten merken dat ze moe begon te worden. Behalve dan van haar human, die altijd maar foto’s wil maken.

De route was verrassend en zat vol met:

• kleine bruggetjes

• zachte zandpaadjes

• water aan beide kanten

• en dat gevoel van: ja hoor, dit klopt

Ik liep in mijn eigen bubbel. Riley vooruit. Hoofd op stil.

🎒 Rugzak Ruis

Deze week was niet alleen maar zon, hooglanders en gezelligheid. Achter de schermen liep ik de helft van mijn werkweek met gruwelijke migraine rond. Zo’n soort die alles vertraagt, dempt en je wereld een beetje kleiner maakt.

De combinatie van bedrust, blokkers en tóch, of misschien wel juist, besluiten om naar buiten te gaan bleek een goed medicijn. De hoofdpijn verdween niet volledig, maar hij werd draagbaar. En misschien nog belangrijker: ik hoefde dit weekend niet opnieuw in bed door te brengen. Ik kon op pad. M’n challenge halen. En meedoen aan de rest van mijn weekendplanning.

En dat voelde als een behoorlijk opluchting, want mijn broer was jarig en ik had een workshop op het programma!

🌲 Behind the Trees

Ik mocht meedoen aan een smartphone fotografie workshop. En eerlijk: ik vond het zó leuk. Ik leerde dat er veel meer uit die camera te halen valt dan simpelweg klikken voor resultaat. Kijken voordat je fotografeert. Belichting, diafragma, eerste laag en kaders toevoegen. Zoveel leuks om uit te gaan proberen. Verhalen vastleggen in plaats van losse plaatjes. Zo mochten we ook nog even in de plassen spelen, zonder kaplaarzen, maar wel mét camera. Hoe tof is dit?!

Het voelde als een perfecte aanvulling op alles wat ik buiten doe. Als hobby. Voor deze blog. Maar vooral om herinneringen echt vast te leggen. Want wie mij kent, weet dat ik niet alleen online alles vastleg, maar ook graag journal. Met en zonder foto’s.

Het smaakt absoluut naar meer. En ik zou mijn ADHD-Label geen recht doen, als ik al niet stiekem de hele online smartphone cursus in m’n winkelmandje heb staan! 😇

✔️Week 3

Deze week liet weer zien waarom ik hieraan begonnen ben. Buiten zijn hoeft niet groots te zijn om groots te voelen. Soms is het gewoon samen lopen, praten, kijken en merken dat dat genoeg is. Met vrienden, met Riley, een camera in mijn hand en ruimte in mijn hoofd.

En daarmee eindigde week 3. Met weer voldoende kilometers in de benen, verhalen in m’n hoofd en een hond die vindt dat we eigenlijk nog best verder hadden gekund. Buiten zijn deed weer precies wat het moest doen, voor mij én voor Riley. Geen grote samenvatting nodig deze keer. Riley vond het een uitstekend plan en zou het morgen zo weer doen.

Tot volgende week. Altijd samen & altijd buiten!

Liefs,
Amber
(& Riley, Satan voor intimi, grenzeloze padvinder en mijn favoriete wandelmaatje 🐾)

Met shout-out: Naar Kim voor het gáán, zelfs met kinderwagen. Haley voor de vitamine Liefde, de rust en de reminder dat kleine momenten alles zijn. 🤍