Duizend en één gedachten

📍 Locatie: Het Mastbos, Breda

🥾 Afstand: 16 kilometer

✅️ Challengeweek: 14

Soms heb je van die weken waarin je hoofd overuren draait en je lijf daar stilletjes achteraan hobbelt. Veel vragen, veel gedachten, en vooral: weinig antwoorden. Precies zo’n week dus.
En laat dat nou exact het soort week zijn waarin naar buiten gaan niet alleen een optie is, maar noodzaak.

Dus: kilometers maken.

Een klein beetje om vorige week te compenseren (ik had me niet zo goed in de route verdiept maar die wandeling was… bescheiden). En een klein beetje om de gourmet-kilo’s van gisteren vriendelijk doch dringend uit te zwaaien. Balans, noemen we dat.

Ik besloot het dicht bij huis te houden, maar wél slim aan te pakken. Want Pasen + mooi weer = wandelaars in kuddevorm. En ik had nul behoefte om ongevraagd onderdeel te worden van een wandeloptocht met een bijpassend tempo van “slenteren en plotseling stilstaan midden op het pad”.

Dus stond ik vroeg op. Heel vroeg.
Voor half negen stond ik al in Breda. Ja, dat deed zelfs een beetje pijn.Maar het was het waard.

Het Mastbos. Mijn vaste plek. Mijn veilige plek. Zo’n bos waar je inmiddels elk pad denkt te kennen, elke bocht herkent en bijna elke boom een knikje geeft alsof je oude bekenden bent. Riley en ik komen hier vaak. Heel vaak.

En toch… ontdekte ik gisteravond dat er nóg een route was die we niet gelopen hadden. Hoe dan?

Dus gingen we vandaag all-in. Mijn favoriete route door het historisch Mastbos (ongeveer 9 km) gecombineerd met de natuurbelevingsroute (nog eens zo’n 7 km). Samen goed voor een stevige, onverharde 16 kilometer. Kijk ons eens even fanatiek doen.

April deed vandaag ook gezellig mee.
Een laagje minder. Jas thuisgelaten. Bodywarmer mee. En mensen… wat een verschil.

Niet alleen qua temperatuur (lees: geen klam, zweterig gedoe), maar vooral qua geluid. Want blijkbaar - ja dit is typisch zo’n detail waar mijn brein zich compleet op kan vastbijten – maakt een rugzak die langs een jas schuurt dus écht geluid. Irritant geluid.

En ja, ik hoor je denken: “dat hoor je toch nauwelijks?”
Klopt. Voor een normaal brein.

Maar mijn hoofd? Die maakt daar een heel concert van.

Ik wandel bewust bijna nooit met oordopjes. Ik wil de wind horen, de bladeren, het gekwetter van vogels en het geritsel van alles wat leeft en beweegt. Maar die schurende jas? Die zat gevaarlijk dicht bij het moment dat ik alsnog met noise cancelling dopjes het bos in zou trekken.

Dus vandaag, met één laagje minder, was ik oprecht gelukkig.
Kleine overwinning. Groot effect.

En zo liepen we. Voor mijn gevoel hebben we vandaag elke vierkante meter van het Mastbos aangetikt. Paden die ik herkende, stukken die nieuw voelden en ineens… een vlonderpad. Zo’n pad waarvan je meteen denkt: hier wil ik zijn. Maar natúúrlijk. Onze route ging de andere kant op.

Typisch.

Maar hé, dat is precies hoe nieuwe favorieten ontstaan. Gewoon een reden om terug te komen. Want 16 kilometer onverhard wandelen met je viervoeter… dat doe je niet in één ruk zonder even stil te staan. Rustmomenten zijn heilig. Soms in de vorm van een snelle waterbreak langs het pad. Soms zittend op een boomstam met snacks die ineens Michelin-waardig smaken. En Riley, die zich ondertussen volledig uitleeft met dennenappels alsof het de vondst van de eeuw is.

En soms…

zit je op een bankje.

Zonder plan. Zonder haast. Gewoon zitten. Dat bankje vandaag? Dat was hét.

Niet per se het mooiste bankje van de route, maar wel het fijnste. De plek waar alles even stilviel. Waar gedachten niet meer door elkaar schreeuwden, maar gewoon mochten bestaan. Zonder dat ik er iets mee moest.

Met vogels op de achtergrond. Met een zacht briesje. Met uitzicht dat precies goed was.

Ik heb daar gezeten. Geschreven. Gevoeld.
En vooral: weer even verbinding gemaakt met mezelf. Zonder oordeel.
En met geheven hoofd.

Dat is wat buiten zijn met me doet. Elke keer weer.

Ik maakte vandaag ook een hoop foto’s. In de hoop dat ik jullie een beetje kan laten zien wat ik zie. Wat ik voel. Al weet ik ook: dat lukt nooit helemaal. Want een wandeling is nooit alleen het pad dat je loopt. Het is alles wat er in je hoofd gebeurt terwijl je dat doet.

En nee, ze zijn niet allemaal zo. Niet elke wandeling is zo lang, zo intens of zo vol gedachten.
Maar gek genoeg… en ondanks het van week tot week verschilt, is de wandeling altijd precies wat ik nodig heb. Bijzonder eigenlijk.

Volgend weekend laat ik de auto staan. Maar gaan we wél op pad. Hoe, wat en waar? Dat ontdek je volgende week.

Ik hoop dat je dan weer meeloopt.

Liefs,
Am & Riley ( Stiltebewaker, dennenappel-dealer en kilometerkoningin