Van perronstress naar bosrust

📍 Locatie: Amersfoort

🥾 Afstand: 15 kilometer

✅️ Challengeweek: 15

Deze week was het zover: Riley en ik liepen voor het eerst een NS-wandeling. Van station Amersfoort naar station Soest Zuid. Zo’n route van A naar B, dwars door natuurgebieden, bossen en landgoederen. Ideaal als je met het OV reist en stiekem ook gewoon heel lekker overzichtelijk. Je hoeft alleen maar te lopen. Soms begint een avontuur niet in het bos, maar gewoon… op het perron.

Klinkt ontspannen, toch?

Eerste halte: bibbers & brave keuzes

Nou.. laten we maar bij het begin beginnen. Voor Riley was dit namelijk haar allereerste treinreis. En eerlijk? Het geluid, het geschud, de beweging; alles was nieuw en een tikje overweldigend. Die eerste trein? Spannend met een hoofdletter S. Het resulteerde in een licht trillende hond die zich duidelijk afvroeg waarom we dit haar aandeden. Er werd gebibberd. Een beetje gehijgd. En ik dacht heel even: misschien moeten we terug?

Maar… tegen de tijd dat we in Amersfoort aankwamen?
Nergens last meer van. Alsof ze dacht: oké prima, als dit het is, dan kan ik dit wel.

En eerlijk? Ik ben best trots. Stoer beest.

In Rotterdam stapten we over en vonden we een fijn plekje in de coupé. Riley ontspande zichtbaar. Minder wiebelen, meer snelheid en blijkbaar haar vibe. Je zou denken dat ik dan ook lekker achterover kon leunen. Maar voor mij liep het iets anders.

Want waar ik hoopte op een rustige treinrit, kreeg ik… een scène die je normaal alleen in films ziet. Een man, halfnaakt, duidelijk onder invloed van drugs en totáál los van de realiteit. De sfeer in de coupé kantelde binnen seconden. Mensen keken elkaar aan, half vragend of dit echt gebeurde.

En natuurlijk, want dat is mijn geluk, viel zijn oog op Riley.

Wat volgde was een soort surrealistisch tafereel waarin meneer zich tijgerend over de grond verplaatste (de andere passagiers genoten hier van zijn naakte onderlijf), haar kopjes gaf, kusjes probeerde te geven en daarbij ook vrolijk mijn persoonlijke ruimte compleet negeerde. Ik besloot vooral niet te reageren. Niet aankijken. Niet voeden. Gewoon doen alsof ik intens gefascineerd was door het landschap buiten.

Gelukkig had de rest van de coupé wél actie ondernomen. De conducteur kwam snel en de oplossing was… bijzonder. We mochten verplaatsen.
Naar de machinistenruimte.

Ja. Echt.

Riley en ik, veilig achter gesloten deuren, alsof we onderdeel waren van een geheime missie. Op het volgende station werd de man rustig door de politie meegenomen en keerde de rust terug.

En toen pas… begon onze wandeling.

Koffie, comfort & koers bepalen

In Amersfoort stapten we uit, pakte ik mijn thermos koffie erbij en een bak yoghurt met fruit en noten, want balans is belangrijk, zeker na zo’n start van de dag. Riley kreeg haar pindakaas-banaan-botje en was duidelijk van mening dat het leven weer goed was.

Ik zette voor de zekerheid de wandelnet app aan, maar eerlijk is eerlijk: de route was top aangegeven. We volgden de rood-witte markeringen van het Marskramerpad (etappe 14, voor de liefhebber) en lieten de stad langzaam achter ons. Eerst nog wat levendige wijken, sportieve mensen en flink wat zaterdagochtend-energie… en toen ineens: bos.

Alsof iemand het volume van de wereld een paar standen lager zette. De zon brak door, het licht viel precies goed tussen de bomen en ik maakte twee foto’s waar ik oprecht trots op ben. Ik bedoel kijk nou even!

Braaf volgde ik de markering… totdat ik ontdekte dat er óók oranje bordjes met blauwe pijlen hingen. Resultaat: onnodige hoogtemeters. Extra kilometers.

Klassiek.

Maar goed, dat compenseerde ik weer door hier en daar een stukje af te snijden. Want ja, ik loop niet alleen. Mevrouw Riley moet ook nog mee. En dat bracht me tot een interessante realisatie.

Normaal loop ik lus of knooppuntenroutes. Veilig. Flexibel. Je kunt inkorten, uitbreiden, verdwalen en alsnog weer bij je auto eindigen. Maar vandaag? A naar B. Geen ontsnappen. Je moet de afstand afmaken. En gek genoeg… gaf dat een soort extra voldoening. Alsof het ineens serieuzer werd. Alsof ik iets “afmaakte” in plaats van gewoon rondjes liep.

Mijn grootste zorg? Riley. Want ja, 15 kilometer is niet niks. Maar die kleine draak stelde me volledig gerust. Ze liep, snuffelde, speelde en hield het tempo er verrassend goed in. Pas op het einde merkte ik dat het wat zwaarder werd voor haar. Niet gek ook want de laatste zeven kilometer waren bijna volledig over mulle zand- en ruiterpaden. Laten we zeggen dat dat licht vermoeiend lopen is ;).

Met de stijgende benzineprijzen en mijn missie om mijn leasekilometers te bewaren voor kampeertrips, is het NS weekendabonnement trouwens echt een uitkomst. Voor een vast bedrag per maand kunnen we nu in het weekend heel Nederland door.

En geloof me: dat opent deuren.
Of nou ja… trein­deuren vooral.

Meer dan alleen een wandeling

Wat me deze week bijblijft?

Dat avontuur soms begint op plekken waar je het niet verwacht.
Dat controle loslaten (hallo A naar B routes) soms juist ruimte geeft.
En dat zelfs een chaotische treinrit onderdeel kan zijn van een perfecte wandeldag.

In het boek van Psycholoog Jeremy Dean: “making habits, breaking habits” omschrijft Dean de 3 maanden regel. Zijn onderzoek toont aan dat het gemiddeld zo’n 66 dagen duurt voordat je een nieuwe gewoonte hebt aangeleerd. En dat gedrag zo verandert in routine. Inmiddels zit ik in challenge week 15 en hebben Riley en ik al ruim 140 kilometer gelopen sinds het eerste weekend van januari. Daarnaast sta ik al 102 dagen bijna elke ochtend vroeg op. Het geeft me heerlijk lange, productieve dagen. En waar ik in het begin mezelf tegenkwam in de weekenden, begin ik nu juist dié dagen het allerfijnst te vinden.

Volgende week weer een nieuw avontuur.
Andere plek. Andere route. Zelfde missie: vroeg opstaan, naar buiten, bewegen én blijven ontdekken.

Liefs Am & Riley, mijn kleine Treintrooper en Kilometervreter