Drijvend dromen

📍 Locatie: Jachthaven Strijensas

🥾 Afstand: ……

✅️ Challengeweek: 13

Soms zit geluk niet in verre reizen, ingewikkelde planningen of Pinterest-waardige challenges waar je na drie dagen al van afwijkt. Soms zit het gewoon in een belletje van je moeder: “Zin om een nachtje weg te gaan?”
Mijn antwoord: ja. Altijd ja.

Dus daar gingen we! Riley en ik weer in de auto, dit keer richting Strijensas in de Hoeksche Waard. Een woonark. In een jachthaven. Met zon! Zo’n mini escape waar je van tevoren al voelt: dit gaat precies zijn wat ik nodig heb.

Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik binnen drie seconden in vakantiemodus stond. Schoenen uit, schouders omlaag, stem automatisch twee decibel zachter. Zo’n plek waar je ineens denkt: waarom praat ik doordeweeks eigenlijk zo gehaast?

Er werd veel “ohhh” en “ahhh” geroepen. Door mij. Door m’n moeder. En ook onze doodles ontdekten de woonark enthousiast kwispelend. Mijn favoriete spot in deze toffe accommodatie? De Serre! Een lage loungebank waar je in verdwijnt. Zon die precies goed naar binnen valt. Uitzicht over het water waar je zonder moeite twintig minuten naar kunt staren zonder ook maar één nuttige gedachte te hebben. Perfect dus!

Alsof dat nog niet genoeg was om dit weekend een gouden randje te geven, sloten we de avond af bij Restaurant De Batterij. We genoten van heerlijke wijn, lekkere hoofdgerechten en een zalig huisgemaakt dessert. Er was geen enkele vorm van spijt. Alleen maar een lichte foodcoma waar je stiekem heel gelukkig van wordt.

En dan de nacht. Laten we zeggen dat het een authentieke-eerste-nacht-ervaring was. Nieuwe geluiden (water dat tikt, bootjes die bewegen, dingen waarvan je niet weet wat ze zijn maar je brein besluit dat het vast iets verdachts is). En een matras waarvan ik nog steeds niet weet of hij aan mij moest wennen of andersom.

Resultaat: geen diepe coma-slaap, maar zo’n typische eerste nacht op een nieuwe plek. Je kent ‘m wel. Veel draaien, beetje luisteren, af en toe denken: wat was dat?
Maar hé, hoort erbij. Avontuur, noemen we dat.

Volgende ochtend: frisse moed.

Want het ideale aan zo’n overnachting op je wandellocatie is natuurlijk dat je alleen nog maar je schoenen hoeft aan te trekken en je zo naar buiten kan stappen. Geen lange autoritten voor mij dit weekend. Wat een luxe! Onze wandeling vandaag? De Strijensas route dwars door de Oeverlanden. Een mooi lus van een kleine 9 kilometer. Toch?

Lekker struinen, beetje kilometers maken, hoofd leeg. We voelden ons voorbereid. Klaar. Sportief zelfs. Tot….we een bordje zagen. Broedseizoen. Honden verboden van half maart tot half juli. Ja. Dat moment. Dat je even stil staat. Nog een keer leest. Hoopt dat er ergens in kleine lettertjes staat: “behalve als ze heel lief zijn”.

✨️ Spoiler: dat stond er niet!

En nee, ik ga niet stoer doen. Dit is zo’n situatie waarin je gewoon weet: juist nu controleren de boswachters extra. Dus geen “dan zullen we dat de volgende keer niet meer doen” en toch proberen... Geen zielige vogeltjes op ons geweten en al helemaal geen boete.

Dus: omkeren. Plan A werd Plan B. En eerlijk? Dat was helemaal oké. We slenterden door het dorp, door de polders, een beetje richting de vuurtoren. Geen uitgestippelde route, geen prestatiedruk, gewoon lopen. Kletsen. Kijken. Af en toe stilstaan omdat iemand (dit keer was het mama) weer iets zag wat “even een foto waard was”. Minder kilometers, misschien. Maar minstens net zo fijn.

Terug op de woonark deden we waar we inmiddels heel goed in waren geworden: niks. Met uiteraard nog een bakkie koffie erbij fantaseren we over wat we zouden doen als geld en werk geen rol zouden spelen. Ik hoor dingen voorbij komen als conceptstore, koffie corner of iets met bakken. En ik? Ik zou gaan voor iets met schrijven natuurlijk! Een travelblogger met haar zelf gebouwde camperbus ofzo.

Dit weekend had geen perfecte wandeling.
Geen volle 9 kilometer. Geen “kijk mij eens even goed bezig zijn”-moment. Maar het had wel precies wat ik nodig had.

Rust. Tijd. Aandacht.
En het besef dat de waarde van een weekend niet zit in hoe ver je loopt, maar in met wie je het beleeft.

Week 13 van mijn 52 weken buiten challenge: check.
Op mijn manier.

Volgende week? Weer kilometers.
Dit weekend? Gewoon goud. ✨

Tot de volgende!

Liefs Am (mam) & Riley, mijn professioneel loungebank-bezetter