Stilte op de Stippelberg
📍 Locatie: Landgoed De Stippelberg
🥾 Afstand: 12,5 kilometer
✅️ Challengeweek: 12
Na tien dagen zonder Riley voelde het een beetje alsof ik mijn rechterarm kwijt was.
Zij 10 dagen in het pension en ik naar de Franse Alpen. Daarna een volle werkweek én een drukke sociale kalender. Zo ontzettend leuk allemaal.
Maar ook: genoeg geweest.
Dus zondagochtend, na een iets te gezellige verjaardagsborrel en een nacht die nét te kort was, zat ik om 06:30 uur alweer in de auto. Op weg naar het Brabantse dorpje De Rips.
Riley achterin en eindelijk weer compleet.
Brabantse Bossen en een sociaal experiment
Deze route loopt dwars door een van de grootste aaneengesloten bosgebieden van Brabant en dat voel je meteen. Afwisseling overal:
droge heidevelden
dichte naaldbossen die naar dennen ruiken (compleet met geurbeleving)
open zandvlaktes
en stukken gemengd bos waar het licht speels doorheen valt
Zo’n gebied waar je denkt: ja, hier kan ik wel even verdwijnen.
Ware het niet dat…
…ik binnen een paar kilometer onvrijwillig onderdeel werd van een sociaal experiment genaamd: word ik gevolgd of ben ik gewoon irritant? Laat me even een beeld voor je schetsen: Drie heren. Luid pratend en lachend en in mijn beleving: aanwezig. Heel aanwezig.
Normaal loop ik het liefst alleen. Stil. In mijn eigen tempo.
Maar omdat ik elke 300 meter stop om foto’s te maken (want duhh, prioriteiten), keek ik dus steeds even achterom. Dus besloot ik: oké, laat maar inhalen.
Voor de rust.
En vooral: zodat ze niet constant in mijn foto’s staan.
Win-win.
Tot ze me, luid en duidelijk hoorbaar, passeerden met de legendarische woorden:
“We zijn je niet aan het achtervolgen hoor vrouwke, maar we lopen denk ik gewoon dezelfde route!”
Oeps.
Blijkbaar had ik daarmee een heel verhaal gecreëerd in hun hoofd en ze dus het gevoel gegeven dat ík me ongemakkelijk voelde.
Terwijl ik me eigenlijk zelden onveilig voel buiten. Ik wilde gewoon geen mannen in mijn landschapsfoto’s!
Maar goed. Miscommunicatie in de natuur. Gebeurt ook gewoon.
Zon, snacks & een mini midlife retraite
Gelukkig werd het daarna snel beter.
Zon op m’n gezicht.
Fleecetruitje aan.
Thermos met thee.
En een perfect plekje op de heide.
Kleedje uit.
Yoghurt. Rijstwafels.
En toen gebeurde er iets zeldzaams. Niks. Letterlijk niks. 45 minuten lang kwam er niemand voorbij. Geen wandelaar. Geen fietser. Geen pratende mannen.
Helemaal Remi alleen op de wereld.
En laat dat nou precies zijn wat ik het allerliefst heb.
Dus ja… Ik zou Amber niet zijn als er in die rugzak niet ook een e-reader verstopt zou zitten. Daar zaten we hoor; Am met een boek languit op de heide en haar trouwe viervoeter afwisselend kauwend op een dennenappel of grote tak. Even ademhalen en gewoon even ‘zijn’.
Natuurlesje van dienst
Daarna weer door. En zoals altijd leer ik onderweg weer dingen die ik nooit van plan was te leren. We spotten:
vossensporen
met matching verdachte drollen
en de zwarte specht
Blijkbaar twee keer zo groot als de bonte specht en hier in grote getale aanwezig.
Wist ik niet. Weet ik nu wel.
Dankzij die bordjes langs de route.
Mijn persoonlijke bos-universiteit.
Het verdronken bos
Eén van de mooiste stukken van de route was het “verdronken bos”.
Vroeger werd dit gebied drooggelegd voor houtproductie.
Nu doen ze juist het tegenovergestelde: water vasthouden om de natuur te helpen herstellen.
En dus loop je daar over een vlonderpad.
Midden door een landschap dat z’n eigen gang weer mag gaan.
Rustig. Nat. Stil.
Bijna een beetje mysterieus.
Een dag met een gouden randje
Na weken van drukte voelde dit als resetten.
Niet groot. Niet spectaculair. Maar deze wandeling had alles wat ik nodig had:
een licht ongemakkelijke start
een onbedoelde sociale interactie (yuck!)
een perfecte picknick
verrassend veel zon
en precies genoeg rust om weer een beetje te aarden
En terwijl ik daar liep, dacht ik maar één ding:
de lente komt eraan. Met dit soort dagen kan ik de lente al ruiken.
De lange avonden.
Kampeerplannen.
Nog meer buiten.
Tot volgend weekend!
Liefs Am & Riley (Heidehooligan en spechtenstalker)
